شيث رضايى در بد مخمصه اى گرفتار شده؛ وضعيتى كاملا مبهم كه خود با رفتار آماتور گونه اش به آن شدت بخشيد. به تصميم قطبى، او بايد روى نيمكت مى نشست اما اين اتفاقى تازه نبود. پيشترها ديده بوديم كه گاه حتى بزرگترين بازيكنان هم به نيمكت نشينى روزگار مى گذرانند.
بدون اعتراض و غرولند. در واقع حرفه اى بودنشان اين اجازه را به آنها نمى دهد. مهدى مهدوى  كيا شايد بهترين نمونه اى باشد كه ديده ايم. ۵ سال حضور در بوندس ليگا از او يك حرفه اى تمام عيار ساخته بود و ستاره اى غيرقابل انكار به لحاظ فنى اما وقتى توماس دال كه خود روزگارى ذخيره كيا بود، هدايت هامبورگ را در دست گرفت، به تلافى تمام نيمكت نشينى هايش، «كيا» محبوب بندرنشينان را روى نيمكت حبس كرد. يك نيمكت نشين محض اما صداى اعتراضى نشنيديم و از جدايى هم، حرفى در ميان نبود. مهدوى كيا كارى كرد كه دال ديگر روى نيمكت نشين كردن او را نداشت و اينگونه بود كه روزهاى تلخ «كيا» در بندر، به آخر رسيد.
قياس شيث رضايى و مهدوى كيا، البته كه باطل است اما شرايط امروز شيث، همانى است كه كيا، پيش از اين تجربه اش كرد تا برخلاف شماره ۱۳ پرادعاى پرسپوليس، سربلند باشد. اصلا چرا راه دور برويم. داستان محسن خليلى و سايپا شايد شباهت بيشترى به حكايت امروز شيث داشته باشد… ليگ پنجم است. بيژن ذوالفقارنسب سرمربى سايپاست و از عملكرد ضعيف خليلى به ستوه آمده. نيمكت نشين كردن او شايد بهترين راه باشد اما به شيوه اى جديد كه دكتر براى نخستين بار آن را امتحان مى كند: «۸ هفته به تو نيازى ندارم.» بايد عوض شوى. راهش را خودت پيدا كن. برو و بعد از ۸ هفته بيا. جلوى راه آهن از تو استفاده مى كنم.»
ذوالفقارنسب انگار مى دانست اين بهترين راه است. خليلى پس از ۸ هفته بازگشت. ۵ گل به راه آهن زد و ستاره شد… ستاره كه نه، زنده شد و حالا مرد اول ليگ است در گلزنى.
و حالا قطبى گرچه راهش را اينگونه واضح بيان نكرد اما شيث اگر به قول خودش حرفه اى بود، مى توانست بفهمد كه نيمكت نشينى اش چه دليلى مى تواند داشته باشد. او بدترين راه را براى مقابله با تفكرات سرمربى انتخاب كرد، چون دوستان مطبوعاتى اش اينگونه خواستند.
آن هم به خاطر به هم خوردن روابطشان با يك شخص خاص در باشگاه. و شيث نه تنها اين را نفهميد، بلكه حرف هايى را كه از قول او مطرح كردند و هرگز بر زبان نياورده بود، تكذيب نكرد تا به اين روز بيفتد. او حالا بايد تاوان اعتمادش را بدهد به «به ظاهر دوستانش». گرچه خودش اين را هم نمى داند! چه، او هنوز خود را بهترين مى داند و عارى از هر ضعفى.
به همين خاطر است كه باز هم هيچ تلاشى براى بازگشت به جايگاه قبلى اش نمى كند و ترجيح مى دهد به جاى دل دادن به تمرين و احقاق حقى كه آن را شايسته خود مى داند، تنها از زبانش كار مى كشد و بس